Share  
balatarin
 
  رسانه ملی یا حکومتی؟

جواد گلچین فر

در جمهوری اسلامی ایران به هیچ فرد و گروهی اجازه ایجاد شبکه تلویزیونی یا رادیویی داده نمی شود مگر سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی که غول انحصاری این عرصه محسوب می شود. سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی که به اختصار صدا و سیما نیز نامیده می شود گاهی تحت عنوان رسانه ملی نیز مورد اشاره قرار می گیرد. از این نظر که این رسانه با در اختیار داشتن میلیاردها دلار بودجه عمومی کشور، استخدام سرمایه های انسانی کشور در عرصه فرهنگ و هنر و نیز درآمد انحصاری نجومی از تبلیغات بازرگانی از امکانات ملی کشور استفاده می کند، تردیدی وجود ندارد. اما آیا رسانه بموازات بهره گیری از سرمایه های ملی در راستای منافع و تامین خواسته های ملی هم عمل می کند؟
در روزهای اخیر خیزش مردمان بختیاری در اعتراض به توهین به این قوم ایرانی نشان داد که این رسانه نه تنها در راستای منافع ملی عمل نمی کند بلکه در دایره بسته و تنگ اداره این رسانه درک درستی از فرهنگ جامعه و ارزشهای مخاطب وجود ندارد. عذرخواهی مسئولان این رسانه یا قطع پخش یک سریال موهن هر چند گامی مثبت است و نشان میدهد فریاد مردم به گوش میرسد اما به هیچ عنوان پاسخی اساسی نیست و نمی تواند شکاف بین تولیدات این رسانه و نیازهای مخاطبان را حل کند. تا زمانی که دایره بسته این رسانه باز نشود و همه مردم فرصت مشارکت در تولید و پخش برنامه را در آن بدست نیاورند، نمیتوان انتظار داشت سرمایه های این سازمان بجای خدمت به آحاد ملت در راستای منافع یک گروه خاص بهدر نرود. این صدایی است که مسئولان صدا و سیما باید بشنوند. اگر مسئولان صدا و سیما به ناکارآمدی سیستم انحصاری خود اعتراف کنند آنگاه جامعه نیز آرام خواهد شد و انتظار تحولی یکشبه را نخواهد داشت.
در این مرحله استعفای رئیس سازمان صدا و سیما حداقل پاسخی است که می تواند مردم ما را قانع کند که مسئولان صدای اصلی را شنیده اند.